Armin Diem: D’Hadlstuder Musig

Armin Diem, Heimatdichter aus Haselstauden

Armin Diem
Armin Diem wurde am 1. Mai 1903 als Sohn von Mathäus (kurz “Diß”) Diem im Haselstauder Gasthaus Schäfle geboren. Unvergesslich bleiben seine Mundartgedichte und seine Dokumenttation “Doarabiorarisch richtig”, in der er die Dornbirner Mundart schriftlich und in “Lautschrift” der Nachwelt beschrieben hat. Armin Diem starb am 15. August 1951.

D´ Hadlstuder Musig

“Los!” seit Sepp zu Edowarto,
“d´Musig bloßt i Dißo Garto;
komm, du alta Miongar, komm,
mior gond iche hüt statt huo,
undor am Kastane-Bomm
losam mor a bizzle zuo!
Üsa-Härrgatts-Tag hüt fira
tuom mor hiondro Garto-Müra.

Musig niommt uom all do Kummor,
sei as Wiontor odor Summor,
trink a SchlÜckle guotto Wi,
denn weorst siochor nio me krank,
däs geolt für a Medizi,
komm, mior hockad uf dea Bank. -
P´Flüga tuond hüt as wi bseasso,
wend uon bi dear Hitz braits freasso.”

Do Kapeallo-Moastor klockat,
Blösar siond zun Notta ghockat.
Sus, wenn ar nid klocka ka,
bim Ma(r)schioro-n-uf-or Stroß,
rüoft do Moastor: “Grüscht, iohr Ma?”
- und ar kibat mämmol roß -
“jeda söll do Spöüz usläro -
eotz ga spilm mor an schwäro.

Ussar mit dom Schick do gnoto,
eotz weord uona abar gschroto,
luogad föorsche, dötta, seost,
passad g´hörig uf, iohr Ma,
bi dämm großo Hufo Meost,
und so fochom-mor denn a!
Kuona denn i Pausa batza,
daß as tuot wi rallig Katza.”

Usor Sepp und Edowarto
siocht do Moastor dionn im Garto
frönde Gischtor, jung und alt
“Hüt eotz”, muontar, niommt an Schluck,
“spilam mor zum Undorhalt
widor gad di alto Stuck. -
Ufghört ranga, Krüogle schalto,
Pausona und d´Schnoarro halto!”

Und zum nöüo “B”-Glanetar
seit a-n-alta “S”-Trumpetar:
“Geob denn obacht, junga Tupf,
wenn füor di do-n-Isatz kutt,
geob dor mit dom Fuoß an Stupf,
bloso muost denn bodo lutt.
Woast, das Stückle goht wi gflogo,
geob dom Krüogle gschneall do Bogo”

Däna mit dor großo Trummo
schwingt do Deckol hoch am Dummo,
los, eotz tüont as – kuona z´früoh!
d´Hadlstudar Musik spielt
ebba guott und wundorschüo,
wenn ma flißig Krüogle füll. -
s´Bockbier heat scho ufghört schumma,
s´Faß ist lär, as louft jo numma.

Moastor si bi-n-ar Kapeallo,
brucht an Kopf, an bobo heallo.
Daß-om d´Musig macht kon Bock,
und ar reacht vil Klatschar gwionnt,
muoß ar fuchtla mit sim Stock,
daß om´s Wassor abar rionnt.
Und ar muoß si Stöckle schwingo,
jedo uf-o-n Isatz bringo.

Sepp denkt ou, dear Ma ist blogat,
heat a-n-Edowarto gfrogat:
“Worom fuchtlat, winkt und dütt
däna mit simm Steackle, schou!
uf di Musikanto-Lütt?
Däs wär üborig eotz ou.
Das´st a Bruch, a ganz a blöda,
däs muoß zuo-gio doch a jeda.”

“Sepp”, seit diosa, “d´Musikanto,
schou, di amro-n-ane-gspannto,
händ jo Duorst, si schwitzod Bluot,
p´Flüga blogads´ as´st a Grus.
Däna mit simm Steackle tuot,
- Sepp, du kennst de nid guott us -
däna muoß – tuor´s nid vorkehro -,
doch dor Musig p´Flüga wehro.”

Zurück zu Chronik